Bezradnie

 

Na drugą stronę patrzę, wychylając głowę

Ponad ból i zwątpienie, co brzegiem otchłani.

W niej Bóg i Szatan razem, nicości kapłani,

Odprawiają nad żywym egzekwie hiobowe.

 

Choć z przerażeniem w oczach, nic zrobić nie mogę,

Modlitwa gdzieś ucieka, duch jej nie chce gonić.

Żadna rada niewładna by wytrącić z dłoni

Zagłady biały oścień, by odpędzić trwogę.

 

Nie doświadczyłem bólu, więc go nie rozumiem.

Współczuciem nie przekonam, gdy ból go nie rodzi.

Choć chcę pomóc, w otchłani nieszczęścia nie umiem.

 

Nie wiem też, czy poezja pomaga czy zwodzi,

Lecz wierzę, że czasami dociera do Boga,

Kiedy Bóg nie rozumie modlitw teologa.